پیامبر فرمود : «قسم به خدایی که جانم به دست اوست ، مردم هیچ انفاقی نکردند که دوست داشتنی تر از گفتار نیک باشد.»
گاهی با یک تشویق ، آفرین گفتن ، کارستانی می توان کرد و گاهی با یک گوشه و کنایه زدن گورستانی می سازیم ؛ کدام بهتر است ؟!
شادی های دنیا هرچه هم جالب باشد و لذت بخش، زودگذر است و تازه با زحمت و دردسر عجین شده ولی شادی های آخرت همیشگی و بدون دردسر است.
راستی شادی سرای آخرت همیشگی کجاست ؟ راه ورود به آن چیست؟
پیامبر فرمودند: «در بهشت جایی است که به آن «شادی سرا» می گویند و فقط کسانی وارد آن می شوند که دل یثیمی را شاد کرده باشند.»
جلسه خانوادگی بود ، همه بودند ، وجود پیامبر (ع) جمعشان را روشن کرده بود با لبخندی و نگاهی به همه فرمود : «شما آنقدر پول ندارید که دل همه را بدست آورید پس بکوشید با خوشرویی ، همه را خرسند کنید .»
«یک لبخند» ، «احوال پرسی گرم» و حتی «تکان دادن سر» دل های گریزنده را رام می کند و نگاه های غریبه را آشنا ، پس چرا دریغ؟!
در زندگی «امید» شاه کلید پیروزی است.
انسان های «امیدوار» یک گام به کامیابی نزدیک ترند.
و انسان های «ناامید» گرچه به ظاهر زنده اند و نفس می کشند ولی سالهاست که مرده اند و خود بی خبرند .
اصلاًچرا «ناامیدی» ؟! چرا یأس ؟! مگر «امید » ، رمز حرکت و اکسیر تلاش نیست ؟ و «یأس» طلسم عقب گرد؟! پس چرا مأیوس باشیم ؟!
پیامبر فرمودند : «گناهکار امیدوار ، به رحمت خدا نزدیک تر است تا عابد ناامید».
تبلیغات